KALBİNE SOKTUN ORADA BIRAKTIN

Uzun yıllar söylemedin, ama O biliyordu.Bakışlarını okuyan gözleri vardı. Bakışlarını anlatan bir kitap yazdı, ama sen bilmedin, bildiğin başka şeyler olmuştu muhtemelen. Onun da bakışları Onu ele veriyordu, hepimiz farkındaydık.Girer girmez gözleri seni arıyordu. Bir günah değildi galiba bilip te bilmezden gelmek, ama bir günahtan daha beterdi bilip te konuşmamak...
Çok ağır bir yüktü taşıdığın. Ellerinin arasındaydı, Onu elleriyle büyüten bir başkasıydı belki, ama solmuş yaprakları, senin dokunuşunla canlanacaktı. Sen bunun farkındaydın, bakışların seni en az, onu ele verdiği kadar ele veriyordu. Onunla konuşmak için zamanın ötesinde zamanlar vardı beyninde, onunla vakit geçirmek, yaşanmışlıkların en güzeliydi, ama hayallerinde...
Ellerine dokunamadın, vücudunda yanamadın.
 Sen onu ellerinde taşıdın. Yıllarca taşıdın,  sonra kalbine soktun, orada bıraktın...

4 yorum:

Kuulumsu Kadın dedi ki...

gözler.. insanı en çok veren şeyler :)

MİSİ dedi ki...
Bu yorum yazar tarafından silindi.
yakup dedi ki...

Bu bazen başımıza geliyor tabiki severiz seviliriz ama birtürlü açılamayız belkide kaybetmekten korkarız. Gömeriz kalbimizin en derin yerine kimsenin dokunamayacağı bir yerlere tabi zamanla tozlanır, ağlanır. Ama nerede olduğunu biliriz dokunamayız ve orada bırakırız. :(( misi kalemine sağlık yüreğine sağlık

MİSİ dedi ki...

teşekkürler:))

Yorum Gönder